Aksakallı, Ayhan20260378-28162667-7644https://doi.org/10.26650/arcp.1673750Bu makale, Hristiyanlıkta günah kavramının teolojik ve felsefi temellerini Friedrich Nietzsche’nin radikal eleştirisi ve Jacques Derrida’nın yapısökümcü yaklaşımı çerçevesinde eleştirel biçimde inceler. Augustine’in asli günah doktrininden Aquinas’ın ahlaki suçluluğu yorumlamasına kadar geleneksel öğretilerin arka planında, makale günahın metafiziksel bir hakikatten ziyade tarihsel olarak inşa edilmiş bir kontrol mekanizması olduğunu öne sürer. Nietzsche, günahı içgüdüleri bastıran ve erdem kisvesi altında zayıflığı yücelten köle ahlakının bir aracı olarak tanımlar. Derrida’nın logomerkezcilik eleştirisinden yola çıkarak, günahın Kilise otoritesini sürdüren dilsel bir yapı olup olmadığı tartışılır. Rowan Williams, John Milbank ve David Bentley Hart gibi çağdaş teologların katkılarıyla, günahın ontolojik bir kategori olmaktan çıkması durumunda Hristiyan etiğinin sürdürülebilirliği sorgulanır. Bu çalışma, günahın sabit bir doktrin değil, özgürlük, suçluluk ve otorite arasındaki gerilimleri görünür kılan dinamik bir mücadele alanı olduğunu ortaya koyar. Günümüz postmodern ve post-teistik dünyasında, Hristiyan ahlakının günah kavramı olmadan yeniden inşa edilip edilemeyeceği tartışmaya açılır.trinfo:eu-repo/semantics/openAccessDerridaEtikGünahNietzscheTeolojiArticle6318019210.26650/arcp.16737500000-0001-6281-58281673750