INSTAGRAMİZM VE ÇAĞDAŞ OTO-PORTRE ESTETİĞİ: TÜRKİYE'DEKİ ÖZÇEKİM KÜLTÜRÜNÜN İÇERİK ANALİZİ

Basit Öğe Kaydı
dc.contributor.authorKonuk, Yavuz Kaan
dc.date.accessioned2026-02-28T12:41:05Z
dc.date.available2026-02-28T12:41:05Z
dc.date.issued2025
dc.departmentBayburt Üniversitesi
dc.description.abstractSelfiCity projesi, insanların ortak özçekim pratikleri üzerinden bir kültür okuması yapar. Nihayetinde tüm insanlar, bir kültürel kimlik estetiği boyutunda birbirlerine benzeyen estetik görünüşler içerisinde rekabet ederler ve böylece bir kimlik sermayesi edinirler. Kimliğin, hangi görünüşe sahip olduğunda daha estetik, daha geçerli ve daha beğenilir olduğunu anlamak için, özçekim kültüründe egemen olan estetik tarzları kavramak gerekir. Özetle bu araştırmanın kapsamı, Instagram'daki özçekim kültürünün estetik ve kültürel kod bağlamlarını Türkiye özelinde anlama çabasını içermektedir. Çünkü herkesi kapsayan ve görünüşte birbirlerine benzeten bu ortak kültürün nasıl bir tarz ve eğilim içerdiğine dair somut bir teorik genelleme yapmaya yetecek kadar verimiz yoktur. Özçekim kültürüne dair kültürel modellemenin yaratacağı farkındalık, yalnızca fotoğraf estetiğindeki farkındalıkla sınırlı kalmayacaktır; benzemeye çalıştığımız öz-görünüşün farkındalığı olacaktır. Bu nedenle araştırma, Türkiye'deki özçekim kültürünü Instagram özelinde analiz ederek çağdaş oto-portre estetiğinin yaygın kodlarını teorik açıdan anlaşılır hale getirmeyi amaçlamaktadır. Araştırma; "Türkiye'deki Instagram odaklı özçekim kültürü, bireysel çekim ve paylaşım pratikleri bağlamında nasıl inşa edilir?" temel sorusuna ve "Benliğin ideal estetik görünüşünü simgeleyen özçekimlerdeki benzerlik kodları nelerdir?" alt sorusuna yanıt aramıştır. Bu soru çerçevesinde, Instagram'da "#Özçekim" olarak tanımlanan etikette biriken 1000 fotoğraf, konuya ilgileri gözetilerek seçilecek ve kategorisel içerik analizi çerçevesinde ortak kodlara ulaşılmıştır. Kodlama yapılırken, çaprazlama ya da korelasyon ilişkileri kurulabilmesi için fotoğrafların beğeni, paylaşım ve yorum metrikleri de süreç kapsamına alınacak ve benliğin sunumu ile onayı arasındaki niceliksel ilişki de okunur hale gelmiştir.
dc.description.abstractThe SelfiCity project makes a cultural reading through people's common selfie practices. Ultimately, all people compete in aesthetic appearances that are similar to each other in the dimension of an aesthetics of cultural identity and thus acquire an identity capital. In order to understand which appearance of identity is more aesthetic, more valid and more admirable, it is necessary to grasp the aesthetic styles that dominate selfie culture. To summarize, the scope of this research includes an attempt to understand the aesthetic and cultural code contexts of selfie culture on Instagram in Turkey. Because we do not have enough data to make a concrete theoretical generalization about what kind of style and tendency this common culture, which includes everyone and makes them seemingly similar to each other, contains. The awareness that cultural modeling of the selfie culture will create will not be limited to the awareness of the aesthetics of photography; it will be the awareness of the self-image we are trying to resemble. For this reason, the research aims to make the common codes of contemporary self-portrait aesthetics theoretically comprehensible by analyzing the selfie culture in Turkey with a special focus on Instagram. The research seeks to answer the main question "How is the Instagram-oriented selfie culture in Turkey constructed in the context of individual shooting and sharing practices?" and the sub-question "What are the codes of similarity in selfies that symbolize the ideal aesthetic appearance of the self?". Within the framework of this question, 1000 photographs accumulated in the hashtag defined as "#Selfie" on Instagram will be selected by considering their interest in the subject and common codes were reached within the framework of categorical content analysis. While coding, the metrics of likes, shares and comments of the photos will also be included in the process in order to establish cross-correlation or correlation relationships, and the quantitative relationship between the presentation and approval of the self has also become readable.
dc.identifier.endpage273
dc.identifier.issn2980-0706
dc.identifier.issue6
dc.identifier.startpage252
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/20.500.12403/7339
dc.identifier.volume3
dc.language.isotr
dc.publisherBayburt Üniversitesi
dc.relation.ispartofBaçini Sanat Dergisi
dc.relation.ispartofBaçini Sanat Dergisi
dc.relation.publicationcategoryMakale - Ulusal Hakemli Dergi - Kurum Öğretim Elemanı
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/openAccess
dc.snmzKA_DergiPark_20260218
dc.subjectFine Arts
dc.subjectGüzel Sanatlar
dc.titleINSTAGRAMİZM VE ÇAĞDAŞ OTO-PORTRE ESTETİĞİ: TÜRKİYE'DEKİ ÖZÇEKİM KÜLTÜRÜNÜN İÇERİK ANALİZİ
dc.title.alternativeINSTAGRAMISM AND CONTEMPORARY SELF-PORTRAIT AESTHETICS: CONTENT ANALYSIS OF SELFIE CULTURE IN TÜRKİYE
dc.typeReview Article

Dosyalar

Koleksiyon

Baçini Sanat Dergisi